Badaniami objęto 60 wsi, a w 38 z nich odnaleziono w sumie 98 interesujących obiektów, spośród których wytypowano 25 do przeniesienia (do skansenu) z 15 wsi. W 1975 roku weszła w życie uchwała Rady Ministrów nr 139/75 o przejęciu przez państwo gruntów położonych w granicach Kampinoskiego Parku Narodowego w celu rekultywacji terenów leśnych oraz przywrócenia naturalnego krajobrazu puszczy przez zalesienia terenów rolnych. Akcja wykupów i wysiedleń mieszkańców spowodowała masowe likwidacje zagród i rozbiórki budynków bez względu na ich wartość zabytkową. Jedynie kilka chałup, w intencji ochrony, decyzją dyrektora KPN nie zostało rozebranych, ale i te pozostawiono puste, pozbawione opieki. Pozostawione same sobie, nie konserwowane ani zabezpieczane przed wpływem warunków atmosferycznych, nie opalane, często ogałacane przez miejscową ludność z okien, drzwi, futryn, podłóg, sufitów, urządzeń ogniowych i czegokolwiek jeszcze mogącego się tylko przydać, niszczały w bardzo szybkim tempie. Również wykupywanie i odnajmowanie budynków przez Urzędy Gmin prowadziło do ich dewastacji. Efektem tego były kolejne masowe rozbiórki starych, zabytkowych chałup. W końcu 1977 roku Biuro Projektów Rozwoju Warszawy opracowało koncepcję „węzła dydaktyczno-rekreacyjnego” i parku etnograficznego w Lipkowie.