W tym samym okresie na Rudaku i Stawkach wybudowano sieć dróg i ujęć wodnych.
W XIX wieku większość mieszkańców Rudaka była wyznania ewangelickiego, w większości skupionych wokół Kościoła ewangelickiego-unijnego. Należeli do zboru Świętej Trójcy położonej na Rynku Nowomiejskim w Toruniu. W 1885 roku na Rudaku żyło 620 ewangelików, kilku mennonitów oraz nieokreślona liczba katolików, należących do parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Podgórzu. W drugiej połowie XIX wieku na Rudaku i Stawkach zaczęli osiedlać się uciekinierzy z Imperium Rosyjskiego, uciekający przed służbą wojskową w wojsku carskim oraz przed represjami i zsyłkami po powstaniu styczniowym.
W 1885 roku powierzchnia Rudaka wynosiła 812 ha. Wieś zamieszkiwało 785 osób. W 1895 roku w Rudaku mieszkało 1037 wojskowych. Do 1905 roku liczba ta wzrosła do 1719, a do 1910 do 1746 osób. W latach 70. XIX wieku w Rudaku wybudowano dwie nowe cegielnie. Zatrudniały one łącznie 60 robotników. Na przełomie XIX i XX wieku Rudak podzielono na Rudak wieś i Rudak cegielnię.