Angielsko-szkocka wojna domowa W styczniu 1644 r. Campbell towarzyszył szkockiej armii w Anglii w charakterze członka komitetu obydwu królestw. Stał na czele oddziału kawalerii, ale wkrótce – w marcu – został zmuszony do stłumienia buntu rojalistów i do ochrony własnych terytoriów. W kwietniu zmusił Huntly’ego do odwrotu. W lipcu sprowokował do walki irlandzkich żołnierzy, którzy zawinęli do portów w Argyll. Irlandczycy wchodzili w skład walczących po stronie szkockich rojalistów sił pod zwierzchnictwem hrabiego Montrose. Campbellowi Nie udało się jednak ani osiągnąć przewagi nad przeciwnikiem, ani nawet związać ich bitwą. Argyll wkrótce wrócił do Edynburga, zrzekł się swoich pełnomocnictw, a następnie osiadł w zamku Inveraray. W grudniu Montrose niespodziewanie ruszył za nim w pościg, zmuszając go do ucieczki do Roseneath i pustosząc jego terytoria. 2 lutego 1645r, gdy Montrose wypierał Argylla na północ, zaskoczył go pod Inverlochy. Campbell, ze swojej łodzi na jeziorze, obserwował mrożącą krew w żyłach rzeź swoich żołnierzy, wśród których znajdowało się 1500 członków klanu Campbellów. Argyll dotarł do Edynburga 12 lutego i ponownie (15 sierpnia) mógł podziwiać wielkie zwycięstwo Montrose'a pod Kilsyth. Wkrótce jednak szala zwycięstwa przechyliła się na stronę Campbella.