Jeszcze wcześniej w tym samym miejscu i składzie odbyło się prawykonanie II Kwartetu Romana Padlewskiego.

Po odmowie grania dla Niemców w listopadzie 1943 ukrywała się i opuściła na krótko Warszawę. W tym czasie zrobiła szereg transkrypcji na skrzypce, m.in. 5 mazurków K. Szymanowskiego, które przepadły w powstaniu warszawskim. Po powrocie do Warszawy przeszła szkolenie sanitarnych służb pomocniczych Armii Krajowej. W jedenastym dniu powstania została złapana, uciekła jednak z transportu koło Pruszkowa. Do końca wojny mieszkała u przyjaciół pod Ostrowcem Świętokrzyskim.

Podczas wojny wyszła za mąż za Stefana Adama hr. Tarnowskiego h. Leliwa (1903–1976). W 1945 urodziła się ich córka Marta Helena Joanna, przyszła żona Pawła Taranczewskiego.

Po wojnie mały|Eugenia Umińska na plakacie wykonanym przez uczniów IX LO im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie przedstawiającym absolwentów szkoły W maju 1945 sprowadziła się do Krakowa. Została profesorką i rektorką Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie (1964–1966). Uczyła także w Podstawowej Szkole Muzycznej i w Liceum Muzycznym w Krakowie. Jej uczennicami były m.in.: Ewa Szubra-Jargoń, Jadwiga Kaliszewska, Kaja Danczowska, Teresa Głąbówna, Irena Bizoń, a uczniami m.in. Zdzisław Polonek, Roman Reiner, Wiesław Kwaśny i Robert Kabara.