Łącznie bolidy T2B ukończyły na podium czternaście z siedemnastu rund sezonu 1977, dzięki czemu zespół zdobył trzeci z rzędu tytuł mistrzowski w kategorii konstruktorów.
W trakcie dwuletniej eksploatacji bolidu 312T2 Ferrari stale usprawniało jego konstrukcję – kilkakrotnie zmieniane były projekty przednich i tylnych skrzydeł (niektóre specjalnie przygotowane na określone tory wyścigowe), ponadto modyfikacjom poddawane były zawieszenie i tylna część nadwozia.
W 1977 roku zespół Ferrari skonstruował również prototypową, sześciokołową wersję bolidu o oznaczeniu 312T6. Projekt był wzorowany na modelu P34, którego zespół Tyrrell używał w tym sezonie, jednak w odróżnieniu od niego nie miał czterech niewielkich kół przednich, lecz posiadał dwie pary tylnych kół standardowej wielkości. 312T6 nigdy nie został użyty w wyścigu.
1978 mały|230px|Ferrari 312T3 W bolidzie 312T3 na sezon 1978 w znacznym stopniu zmodyfikowane zostało zawieszenie – konieczne stało się przystosowanie jego konstrukcji do nowego rodzaju ogumienia dostarczanego przez firmę Michelin, z którą Ferrari rozpoczęło współpracę od tego sezonu. Moc silnika została zwiększona do około 515 KM, przeprojektowane zostało również poszycie zewnętrzne.