wskazuje na to, że warto o tej powszechności i brzydocie mówić i pisać.
Aprobata pospolitości ujawnia się w użyciu szesnastu różnych związków frazeologicznych zawierających słowo „mięso”. Mięso to najprawdziwsze życie, z całą swoją cielesnością oraz fizjologiczno-biologicznymi aspektami. Cały ludzki byt obraca się wokół tego surowego mięsa na zasadzie pewnych sprzeczności: zabijać – uwielbiać, zapładniać – przeklinać, w imię mięsa – na przekór mięsu itd.
Mięso, które gnije i odpada jest tym samym, które niegdyś było kochane, o które ktoś się troszczył, które rodziło życie. Czas jednak jest bezwzględny i powoduje nieuchronny rozpad tego ciała. Poeta objawia tutaj nagą prawdę: wszyscy jesteśmy równi wobec czasu i śmierci, które są sprawiedliwe i tak samo okrutne dla każdego człowieka.
Znaczące są słowa: „Szczególnie szczególnie w obronie mięsa”. Podmiot nie godzi się na złe traktowanie mięsa, trzeba je zrozumieć i przyjąć takim, jakie ono jest w całej swojej ohydzie i fizjologii zapisanej każdemu. Pointę rozważań o mięsie stanowi wers