Kazimierz Surkont – dziadek Tomasza. Zawsze starał się być dla ludzi życzliwy i uczynny, jest jednak skłócony z mieszkańcami wioski. Powodem są grunty i las.
Magdalena – gospodyni księdza. Jest w nim zakochana, co doprowadza ją do samobójstwa. Jej duch zaczyna nawiedzać wioskę. W celu pozbycia się upiora ekshumowano ciało i odrąbano jej głowę. Kiedy babka Tomasza, stara Dilbinowa umiera, staje się zjawą o wiecznie młodej postaci i spotyka ducha Magdaleny.
Barbara – służąca Romualda, nieszczęśliwie zakochana w swoim panu. Pragnie zostać jego kochanką i w końcu jej się to udaje.
W oczach krytyków Irena Sławińska: „Gdy słowa milkną, pozostaje coś jak melodia – czysta i prosta bardzo, wzlatująca na dwóch strunach. Na jednej gra się dziecięca i ludowa kantyczka, druga trąca dojrzała, gorzka mądrość poety. Obie (…) prowadzą ku uczczeniu piękna świata i wielkości człowieka”. Jerzy Zawieyski: „Cóż za proza!