Salambo jest równocześnie powieścią o iluzji i nietrwałości. Matho marzy o życiu z Salambo w mitycznej, rajskiej krainie, zarazem wyobrażając sobie Kartaginę jako niezdobytą, mityczną twierdzę. Tymczasem oblegane przez najemników miasto jest pogrążone w wewnętrznym chaosie, zaś jego mieszkańcy nie wiedzą, w jaki sposób ratować własne życie. Iluzją jest również pozycja Hamilkara Barkasa, na przemian czczonego i potępianego przez współrodaków (zależnie od wyników toczonych przez niego bitew), a nawet szczęście samej Salambo, odsuniętej wbrew własnej woli od roli kapłanki Tanit i zmuszonej do zawarcia małżeństwa. Kruchość jej istnienia symbolicznie ukazuje śmierć tytułowej postaci w finałowej scenie utworuF. Brown, Gustaw Flaubert, s. 460–461..
Recepcja thumb|240px|Galijscy najemnicy w Kartaginie (mal. Paul Jamin – Pokusa) Powieść została bardzo dobrze przyjęta przez krytykę (poza Sainte-Beuve'em, który zarzucił Flaubertowi sadyzm i mnogość niezrozumiałego słownictwaJ. Parandowski, dz. cyt., s. 16.) oraz innych znanych artystów francuskich – o Salambo pozytywnie wypowiadał się Victor Hugo, Jules Michelet czy Hector Berlioz. Wysoko oceniona została zarówno umiejętność oddawania przez autora realiów minionej epoki, jak i siła oddziaływania licznych w utworze epickich scen zbiorowych i batalistycznych.