[kirjoittajat: Heinike Heinsoo… et al.]. – Jyväskylä: Atena, 1995 (Gummerus). Okręg1623164116431650165616611666167116751695Iivanlinna 5,2 24,4 26,7 31,8 26,3 38,5 38,7 29,6 31,4 46,7Jaama – 15,1 15,2 16,0 17,2 44,9 41,7 42,9 50,2 62,4Kaprio 5,0 17,9 19,2 29,4 30,3 34,9 39,9 45,7 46,8 60,2Pähkinalinna 14,7 58,5 66,2 62,5 63,1 81,0 88,5 86,0 87,8 92,5 Ingria 7,7 35,0 39,3 41,6 41,1 53,2 55,6 59,9 61,5 71,7
Fennicyzacja przybrała największe rozmiary w Finlandii w XIX wieku. Na skutek wielowiekowej zależności tego kraju od Szwecji w Finlandii żyło wielu osadników szwedzkich, a wśród wyższych warstw fińskiego społeczeństwa dominował język szwedzki; język fiński i rodzima kultura, jako właściwe dla niższych, niewykształconych warstw społeczeństwa, były postrzegane jako gorsze, świadczące o niskim pochodzeniu i zacofaniu. Dopiero po przejściu Finlandii pod panowanie rosyjskie w początku XIX w. możliwe stało się uniezależnienie od szwedzkich wpływów kulturowych. Fennicyzacja na szeroką skalę rozpoczęła się na fali odrodzenia narodowego, które nastąpiło w okresie romantyzmu, kiedy to fińscy autorzy, podobnie jak w innych krajach europejskich, zaczęli często czerpać inspirację z kultury ludowej fińskiej.