Największe znaczenie dla rozwoju tego zjawiska miała publikacja w 1835 roku fińskiego eposu narodowego „Kalevala” przez Eliasa Lönnrota. Zjawisko odchodzenia od kultury i języka szwedzkiego przypominało odchodzenie od języka polskiego na rzecz litewskiego na Litwie. Fińscy działacze patriotyczni należeli do wyższej szwedzkojęzycznej warstwy i np. członkowie Fińskiego Towarzystwa Literackiego, powołanego w 1831 roku, sprawozdania ze swoich posiedzeń i spotkań zapisywali po szwedzku. Wraz ze zmianą sposobu postrzegania języka fińskiego nastąpiło dążenie do nadania tej mowie statusu języka urzędowego; był to jeden z postulatów ruchu społeczno-politycznego, którego zwolenników określano jako fennomani, a na jego czele stał Johan Vilhelm Snellman. Jego hasło brzmiało: „Szwedami już nie jesteśmy, Rosjanami być nie możemy, bądźmy więc Finami”. Za głoszenie swoich poglądów, które uważano za kontrowersyjne, utracił on posadę na Uniwersytecie Helsińskim i zamieszkał w Kuopio, gdzie mógł dalej kontynuować swoją działalność. Car Rosji popierał dążenia Fennomanów, gdyż zależało mu na rozluźnieniu więzi łączących Wielkie Księstwo Finlandii ze swoim dawnym wrogiem, Szwecją. W 1858 język fiński został wprowadzony jako język urzędowy na terenach, gdzie przeważała ludność mówiąca tym językiem, a w 1863 roku na terenie całego kraju.