Podopiecznymi Johnsona, znanego pod dawnym przydomkiem szkolnym „Whirlwind” lub kryptonimem „Doctor J”, byli także inni tenisiści, m.in. swojego sąsiada Juana Farrowa doprowadził do pozycji lidera rankingów krajowych do lat 12 i 14. W dorosłym tenisie Farrow wielkiej kariery nie zrobił, ale w czasach juniorskich potrafił pokonać Johna McEnroe. Treningi i letnie obozy tenisowe, które organizował Johnson, okazały się zresztą nie tylko drogą do sukcesów sportowych; wielu uczestników, także dzięki zdobytym na zajęciach wartościom, pokończyło potem studia i zostało nauczycielami, lekarzami, pisarzami, inżynierami, przyczyniając się do likwidacji barier rasowych. Johnson sam był aktywnym działaczem na tym polu nie tylko jako opiekun młodzieży tenisowej. Był członkiem komisji ds. współpracy międzyrasowej w Lynchburg. W latach, kiedy Afroamerykanie mieli ograniczone prawa np. do korzystania z hoteli, jego dom w Lynchburg często gościł dotknięte tymi represjami osoby przejeżdżające przez miasto, w tym muzyków Duke’a Ellingtona i Lionela Hamptona oraz sportowców Jackiego Robinsona i Roya Campanellę.