Od końca XVI wieku architekci sycylijscy zdobili kamień wzorem, przedstawiającym liście, łuski ryb lub nawet muszle. Te ostatnie stały się następnie dominującym motywem stylu barokowego. Niekiedy zdobienie kamieniarki było wykonywane raczej na pilastrach niż na ścianach (ilustracja nr 2), a przyczyną tego był zamiar wywołania zaskoczenia, przez działanie sprzeczne z oczekiwanym. Liczne budowle baroku sycylijskiego były wznoszone z miejscowych skał wulkanicznych, ponieważ były łatwo dostępne. Ich odcienie czerni i szarości są często wykorzystywane, aby tworzyć efekt światłocienia, podkreślając w ten sposób preferencję baroku dla światła i cienia.thumb|220px|right|Ilustracja nr 4Przykład wczesnego baroku sycylijskiego: katedra św. Jana Chrzciciela w Ragusie (1694 – 1735). Wpływ architektury Hiszpanii, wówczas władającej wyspą, jest często widoczny (ilustracja nr 15), chociaż mniej wyraźnie niż wpływ gotyku normandzkiego. Styl hiszpański jest szczególnie widoczny na wschodzie Sycylii : np. monumentalna Porta Grazia w Messynie (1680), mogłaby znajdować się w innych miastach i cytadelach hiszpańskiego imperium kolonialnego.