Szeroko cytowany jest też fragment De legibus, w którym Bracton stwierdza: „król nie powinien być pod żadnym człowiekiem, a pod Bogiem i pod prawami, gdyż prawo czyni króla” (ipse autem rex non debet esse sub homine sed sub deo et sub lege, quia lex facit regem)Bracton, De legibus et consuetudinibus Angliae, t. 2, red. G.E. Woodbine, New Haven–London 1922, t. 2, s. 33.. Z tego powodu monarcha może być jednocześnie uznany za wyższego niż (ziemskie) prawo, jak i mu podlegać. Łamiąc prawo, monarcha oddaje się we władzę diabła i ściąga na siebie sąd Boży. To do tej instancji powinni się odwoływać skrzywdzeni poddani. Wypowiadał się wyraźnie przeciwko prawu do buntu poddanych niesprawiedliwego władcy. W aneksie (addicio) do De legibus znajduje się jednak fragment odmienny, w którym Bracton wskazał na możliwość przymuszenia króla przez baronów (curia regis) do posłuszeństwa prawu. Fragment ten (Addicio de cartis) daje baronom pozycję współuczestników w sprawowaniu władzy i uznawany jest przez niektórych autorów za późniejszą interpolację nieznanego autorstwa.