w cerkwi pojawiły się organy oraz ambona.
Unickie parafieDo 1836 w Mielniku funkcjonowała druga parafialna cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego. W wymienionym roku placówkę tę zamknięto z uwagi na małą liczbę wiernych (których dołączono do drugiej mielnickiej parafii), zły stan techniczny cerkwi i ogólne ubóstwo. Por. w Mielniku jurysdykcyjnie podlegały diecezji włodzimiersko-brzeskiej, należały do dekanatu drohiczyńskiego. W 1797 razem z całym dekanatem znalazły się w diecezji supraskiej. Po jej zniesieniu w 1807 ponownie włączono je do diecezji włodzimiersko-brzeskiej, a w 1828, w ramach reorganizacji podziału terytorialnego Kościoła unickiego w Imperium Rosyjskim – do diecezji litewskiej.
Cerkiew z XIX w. Cerkiew unicka W latach 1821–1823 na miejscu drewnianej świątyni wzniesiona została klasycystyczna cerkiew murowana. Obiekt zbudowano z polnych kamieni i cegły. Budowę sfinansowano z oszczędności własnych parafii oraz z darów miejscowych wiernych Świątynia nosiła wezwanie Narodzenia Matki Bożej. W kolejnych latach w dokumentach cerkiewnych przewija się także wezwanie Zmartwychwstania Pańskiego.