Abu Muslim odwołał się bezpośrednio do chorasańskich mas ludowych, zapoznanych z haszimijją przynajmniej od czasów działalności Chidasza (zm. ok. 737), i przystąpił do ich nawracania na islam. Liczba przeciągniętych przez niego na stronę haszimijji muzułmańskich konwertytów szybko rosła, a wraz z tym umacniała się także jego pozycja wewnątrz ruchu. Zawarł tymczasowe porozumienie z Sulajmanem Ibn Kasirem i 8 czerwca 747 otwarcie wystąpił przeciwko Umajjadom, rozwijając czarne sztandary Abbasydów w osadzie Sikazandż, położonej na zachód od stolicy Chorasanu, Marwu. Sytuacja sprzyjała mu o tyle, że prowincja była wstrząsana walkami pomiędzy arabskimi ugrupowaniami plemiennymi Jemenitów i Kajsytów, przy czym umajjadzki namiestnik Nasr Ibn Sajjar należał do tych drugich. Przez siedem miesięcy Abu Muslim pozostawał w swoim obozie, dokąd napływały rzesze jego nowych zwolenników, podczas gdy sparaliżowany rewoltą Jemenitów, Nasr Ibn Sajjar miał niewielkie możliwości podjęcia jakichś działań przeciwko niemu. Piszący ponad stulecie później Abu Hanifa Dinawari (zm. 896) opisywał zwolenników Abu Muslima w następujących słowach: „Wszyscy zgodnie farbowali swą odzież na czarno.