Biali uciekali w górę stoku po drugiej stronie strumienia pod ogniem wojowników Ngāti Toa.

Te Rauparaha kazał wojownikom ścigać białych. Ci Europejczycy, którzy nie zdążyli uciec, zostali prawie natychmiast okrążeni przez przeważające siły Maorysów. Wakefield poprosił o przerwanie ognia i poddał się wraz z Thompsonem, Richardsonem i dziesięcioma innymi. Dwóch z tej grupy zginęło jeszcze przed poddaniem się.

Teraz Te Rangihaeata zażądał „utu”, czyli zemsty, za śmierć żony, która była córką Te Rauparaha'ego. W tej sytuacji wszyscy ujęci biali, w tym także Thompson i Wakefield, zostali zamordowani.

Podczas starcia zginęło czterech Maorysów, a trzech odniosło rany, wśród białych było 22 zabitych i 5 rannych.

Po walce thumb|left|300px|Gubernator Nowej Zelandii Robert FitzRoy Pogłoski o „straszliwej masakrze” dokonanej przez „barbarzyńskich tubylców” na obywatelach brytyjskich dotarły nawet do Anglii. Sprzedaż działek przez New Zealand Company prawie ustała, bowiem stało się oczywiste, że kompania stosowała nieuczciwe metody w zachwalaniu oferowanej ziemi, a wcześniejsze doniesienia prasowe mijały się z rzeczywistością.