Jego poświęcenie nastąpiło 1 czerwca 1911 roku.
20 listopada 1911 r. nastąpiło otwarcie szkoły mariawickiej, która znalazła siedzibę w domu parafialnym. Do szkoły uczęszczało 62 dzieci, gdyż tylko tyle budynek pomieścić zdołał. Nauczycielką była pani Antonina Piaskowska, mariawitka ze Strykowa.
Pod koniec października 1912 roku Mateczka posłała do pracy w tutejszej parafii siostrę Teofilę M. Elżbietę Dębowską. Poza pracą w szkole parafialnej siostra przyjmowała także zlecone prace krawieckie od miejscowej ludności. Klienci płacili jej przede wszystkim produktami żywnościowymi, zaś zarobione pieniądze wysyłała do Płocka i do o. M. Fidelisa Szokalskiego z Lublina, aby z nich opłacić zaciągnięte długi parafialne.
W czasie I wojny światowej, podczas okupacji austriackiej, kościół był zamknięty, a mariawitom nie wolno było prowadzić działalności religijnej, kulturalnej i oświatowej. W 1916 roku o. Fidelis otrzymał pozwolenie, żeby mógł prywatnie odprawiać Mszę św. Ze względu na to, że kościół nadal pozostawał zapieczętowany, w pokoju mieszkalnym duchownego s. Elżbieta urządziła kaplicę, zaś w niedziele wierni gromadzili się na nabożeństwie odprawianym w szkole. Taki stan trwał do końca listopada 1917 roku, kiedy z drzwi kościoła zdjęto pieczęcie.