Kościół zagraniczny zaczął również zakładać swoje paralelne administratury na obszarach, gdzie zamieszkiwali emigranci rosyjscy i gdzie istniały już struktury Patriarchatu MoskiewskiegoD. Pospielovsky, The Russian Church..., s.121.
W 1925, po śmierci patriarchy Tichona i objęciu godności locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego przez metropolitę krutickiego i kołomieńskiego Piotra, Kościół Zagraniczny wydał oświadczenie, z którego wynikało, iż Synod czasowo uznaje objęcie tej funkcji przez metropolitę Piotra za ważną, zastrzegając sobie jednak prawo do zmiany swojego stanowiska w przyszłości. Kościół Zagraniczny stwierdził również, że to od jego aprobaty będzie zależało zatwierdzanie jego ewentualnych następcówD. Pospielovsky, The Russian Church..., s.138. Wydarzenie to doprowadziło do zerwania z Rosyjskim Kościołem Prawosławnym poza granicami Rosji jedynych duchownych, którzy posiadali pełnomocnictwa patriarsze na administrowanie strukturami zamiejscowymi Patriarchatu – metropolitów Eulogiusza (Gieorgijewskiego) oraz Platona (Rożdiestwienskiego). Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji rozpoczął wówczas kampanię na rzecz oderwania od Patriarchatu Moskiewskiego jego parafii poza ZSRR. W 1927 między Cerkwią zagraniczną a administraturami Patriarchatu Moskiewskiego doszło do ostatecznego zerwaniaN.