Kolejna wizytacja kanoniczna z 1763 r. potwierdziła, że kościół jest dobrze utrzymany, poza gontowym dachem i oknami wymagającymi naprawy. Wewnątrz były trzy ołtarze: św. Idziego, Najświętszej Marii Panny i św. Antoniego Padewskiego oraz cztery krzyże. Na ceglanej posadzce stały ławki oraz drewniana ambona. Do kościoła przylegała zakrystia, w której przechowywano sprzęt kościelny. Kapelanem kościoła był bernardyn z sąsiedniego klasztoru, który głosił kazania po niemiecku oraz odprawiał nabożeństwa i modlitwy. Chrzty i małżeństwa zawierano w kościele farnym. Zarówno w kościele, jak i na okolicznym cmentarzu chowano zmarłych. Wizytator potwierdził, że cmentarz jest dobrze utrzymany.
Z chwilą, gdy w 1834 r. katolikom niemieckim przekazano kościół pojezuicki, świątynia św. Idziego nie była już używana dla celów kultowych. Wydzierżawiona na składnicę-magazyn została 2 lipca 1879 w związku z budową nowej drogi (ul. Bernardyńskiej) sprzedana na rozbiórkę i zburzona.
Obecnie fundamenty kościoła spoczywają częściowo pod ul. Bernardyńską.
Architektura Do czasów dzisiejszych zachowały się dość skromne dokumenty przedstawiające wygląd kościoła.