W latach 1918–1920 publikacje dwóch tomów opowiadań przyniosło mu większą popularność (Na ostatnim parowcu, 1918, Minione, 1920). Pisarz zyskał uznanie komisarza ludowego edukacji Łunaczarskiego oraz Maksyma Gorkiego. Jednak prawdziwą sławę zyskał w roku następnym, po publikacji Nagiego roku, opartego na zaobserwowanych epizodach z czasu wojny domowej na rosyjskiej wsi. W 1922 wyjechał na krótko do Niemiec, a po powrocie współtworzył wydawnictwo Krąg. Wiosną 1923 był w Londynie, gdzie współtworzył rosyjski oddział PEN Clubu. Wrażenia z podróży zawarł w kolejnych opowiadaniach; nadal jednak motywem przewodnim jego prac była rosyjska wojna domowa i związane z nią wydarzenia i dylematy (Stary ser, 1923).
1924–1929 W czerwcu 1924 opublikował powieść Maszyny i wilki, która podobnie jak Nagi rok ukazywała różnicę między „starą”, chłopską spontaniczną Rosją, a „nową”, otwartą na postęp technologiczny i nowocześnie zorganizowaną. W dziele tym pisarz jednoznacznie opowiadał się za „nową Rosją maszyn”. Po odbyciu podróży na Spitsbergen napisał z kolei kilka opowiadań, których tematem były relacje między naturą, człowiekiem i postępem technicznym. Prace te zostały zaatakowane przez tę część pisarzy, która uważała, że radzieccy literaci powinni skupić się na opisywaniu życia robotników.