Rozkwit parafii ewangelickiej w Fordonie przypadł na lata 1850–1914. Niemcy wyznania ewangelickiego stanowili wówczas większość społeczeństwa Fordonu i okolicich liczba sięgnęła ok. 3 tys. osób przed wybuchem I wojny światowej. Po I wojnie światowej gmina skurczyła się do 900 osób, a przed samą II wojną światową do zaledwie ok. 300w tym 11 Polaków, na terenie miasta Fordonu w latach 1927-1939 mieszkało około 60 osób wyznania ewangelickiego.
W latach międzywojennych parafia ewangelicka obejmowała miejscowości: Strzelce Dolne, Strzelce Górne, Jarużyn, Miedzyń, Mariampol, Zofin, Łoskoń, Pałcz, Czarnówko, Siernieczek i Brdyujście. W 1929 r. w 50-lecie kościoła świątynię wyremontowano dzięki pomocy Gustav Adolf Verein we Wrocławiu. Wykonano m.in. wielki dywan ołtarzowy z czystej wełny oraz pomalowano prezbiterium farbą w kolorze błękitu. Sprowadzono również dwa dzwony stalowe z giserni Schellinga w Apolda (Niemcy)w zamian za dzwon odstawiony w czasie I wojny światowej. W 1933 r. kościołowi ewangelickiemu w Fordonie przyznano te same przywileje i prawa jakie miał kościół katolicki.