obok niego ukazał się jeden numer kwartalnika „Świat” poświęconego polityce międzynarodowej i wypełnionego tematyką żydowską. Ponieważ „Świat” nie cieszył się powodzeniem, od marca 1990 został zastąpiony przez konserwatywny dziennik „Czas Krakowski”, który istniał do 1997.

Wobec zaangażowania Polkowskiego w wydawanie „Czasu” redakcję „Arki” przejął w 1990 Ryszard Legutko. Od numeru 29 z 1990 roku „Arka” wychodziła legalnie. W pierwszym legalnym numerze opublikowano oceny Zbigniewa Brzezińskiego, Zdzisława Najdera i Jana Nowaka-Jeziorańskiego podkreślające znaczenie „Arki” dla intelektualnego kształtowania się opozycji wewnętrznej wobec PRL i sytuujące ją w czołówce czasopism opozycyjnych obok paryskiej „Kultury” i warszawskiej „Krytyki”. Jesienią 1991 Legutko przekazał stery Andrzejowi Nowakowi, który zradykalizował profil pisma, angażując je w bieżącą politykę i występując przeciwko lewicy solidarnościowej, zwłaszcza środowisku „Tygodnika Powszechnego”. Na łamach dwumiesięcznika ukazał się cykl artykułów Cezarego Michalskiego wymierzony przeciw liberalnym prądom kulturowym, teksty Wiesława Szymańskiego krytykujące czołowych pisarzy za konformizm w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wywiady z prawicowymi politykami.