Przy parafii istniała szkoła, w której nauczycielem był miejscowy organista. Świadczą o tym pisma powizytacyjne z lat 1686–1687 i 1710 r.
W 1772 r. nastąpił I rozbiór Polski. Konfiskata dóbr kościelnych spowodowała, iż Rumia stała się własnością państwa pruskiego. Parafia rzymskokatolicka w Rumi obejmowała wieś i folwark Rumię, folwark Janowo oraz wieś Kazimierz. Z dokumentów wiadomo, że do 1801 r. administrowali parafią w Rumi cystersi. Ostatnim cystersem był ksiądz Norbert Łyśniewski. Później parafię prowadzili księża polscy. W związku z powiększeniem parafii dnia 1 stycznia 1907 r. o Zagórze, Szmeltę, Łężyce i Dębogórze – należało wybudować większy kościół parafialny. Budowa rozpoczęła się 22 kwietnia 1913 r., kościół w stanie surowym gotowy był w październiku tegoż roku. I wojna światowa opóźniła jednak prace wykończeniowe, które ukończono dopiero w 1918. Uroczystego aktu konsekracji kościoła (nadano mu wezwanie – Znalezienia Krzyża Świętego) dokonał sufragan diecezji chełmińskiej bp Jakub Klunder 19 czerwca 1921 roku.
W okresie II Rzeczypospolitej w Rumi istniały dwa kościoły katolickie – stary, przypuszczalnie z XIII w. służył jako kaplica cmentarna, zaś nowy służył parafianom. Przy nowo wybudowanym kościele założono nowy cmentarz, który funkcjonuje do dziś.