W 1937 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, otrzymał także złote medale Włoskiej Akademii Nauk Rolniczych oraz Międzynarodowego Instytutu Rolniczego (1927).
W czasie kilkuletniego pobytu w Symferopolu był inicjatorem powołania Domu Polskiego. Znany był także jako poeta, w 1904 ogłosił poemat o życiu i stosunkach panujących w Dublanach Sławna dziura w kraju. Interesował się antyczną literaturą grecką i rzymską, a także historią i językiem Kaszubów. W 1907, w czasie studiów monachijskich, poznał i zaprzyjaźnił się ze Stanisławem Przybyszewskim. W Monachium poznał również swoją przyszłą żonę, włoską studentkę konserwatorium Adelę Borri; związek małżeński zawarli 11 października 1908. Mieli trzy córki: Aleksandrę Garbowską (1909–1997), Wandę Stefanię De Castellaz z d. Garbowska (1912–1993) oraz Romanę Marię Zgorzałek z d. Garbowska (1922–2001).
Ludwik Garbowski zmarł 11 czerwca 1954 w Bydgoszczy i pochowany został na cmentarzu parafialnym na Bielawkach.
Ważniejsze publikacje Zainteresowania naukowe Garbowskiego obejmowały metody zwalczania chorób i szkodników roślin, nasiennictwo rolnicze, choroby grzybicze, wirusowe i bakteryjne roślin. Z jego inicjatywy powstał pierwszy w Polsce ogólnokrajowy rejestr chorób i szkodników roślin.