Następują uroczyste modlitwy błagalne wywodzące się ze starożytnej modlitwy powszechnej, która w obrządku rzymskim zanikła we wszystkie dni poza Wielkim Piątkiem. Liczą one dziewięć wezwań, z których każde składa się z: zapowiedzi intencji śpiewanej przez celebransa od ołtarza, wezwania diakona Klęknijmy (), chwili modlitwy w ciszy zakończonej wezwaniem subdiakona Powstańcie (), oracji śpiewanej przez celebransa, aklamacji Amen wykonywanej przez wszystkich zgromadzonych. mały|Adoracja krzyża podczas mszy z darów uprzednio konsekrowanych. Widoczne kobiety w strojach żałobnych oraz ministranci w czerwonych sutannach i piuskach. Akwarela Jeana Geoffroy, około 1902. Głównym momentem liturgii jest adoracja krzyża. Celebrans i lewici zdejmują ornaty, diakon zabiera krucyfiks z ołtarza i podaje go celebransowi. Ten, stojąc przed ołtarzem, odsłania go (zdejmuje z niego zasłonę) w trzech etapach i po każdym z nich ukazuje go zgromadzonym, śpiewając z pomocą lewitów wezwanie Oto drzewo krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata (). Wierni odpowiadają Pójdźmy z pokłonem (). Następnie celebrans, posługujący i wierni oddają cześć krzyżowi, np. poprzez pocałunek lub skłon. Celebrans i lewici po oddaniu czci krzyżowi ponownie zakładają ornaty. W czasie adoracji śpiewa się improperia i inne pieśni o Męce Pańskiej.