Po nominacji na stanowisko pisarza Sądu Kryminalnego w Warszawie, w maju 1874 przeniósł się z Lublina do stolicy Kongresówki. Od 1875 pracował jako urzędnik w Wydziale Cywilnym Komisji Rządowej Sprawiedliwości na stanowisku referenta, a następnie, od początku 1876 r., jako sędzia do szczególnych zleceń.
Od 13 lipca 1876 r., w związku reformą wymiaru sprawiedliwości w dawnej Kongresówce, orzekał w rosyjskim sądownictwie na terenie Królestwa Polskiego, początkowo jako sędzia Sądu Okręgowego w Piotrkowie, a następnie, od 1 stycznia 1881 r. do 1914 r. jako wiceprezes sądu. Awans ten Srzednicki zawdzięczał głównie życzliwości swojego dotychczasowego zwierzchnika, Wosińskiego, którego wyręczał z obowiązków, gdy ten był nieobecny w Piotrkowie. W czasie zastępowania wiceprezesa Wosińskiego, Srzednicki wykazał się dużą sprawnością i wysokimi kompetencjami, co w połączeniu z sympatią przełożonego i niewątpliwym szczęściem zakończyło się nominacją na towarzysza prezesa. Stanisław Srzednicki był jednym z niewielu Polaków, którzy zajmowali tak wysokie stanowiska w sądownictwie rosyjskim na terytorium byłego Królestwa Polskiego i jedynym wiceprezesem sądu, który piastował swój urząd do I wojny światowej.