Pierwsze wzmianki o Lumbini jako miejscu narodzin Buddy pochodzą z kanonicznych tekstów buddyjskich Mahāvastu i Lalitavistara z III–IV w. n.e. W III w. p.n.e. (249 p.n.e.) cesarz Maurjów Aśoka (304–232 p.n.e.) odbył pielgrzymkę do Lumbini i polecił postawienie kolumny, by upamiętnić swoją wizytę. Na kolumnie zachowała się inskrypcja identyfikująca Lumbini jako miejsce narodzin Buddy.
Informacje o Lumbini zachowały się w dziełach chińskich podróżników Faxiana (337–422) i Xuanzanga (602–664). W XIV w. król Khasy Ripu Malla upamiętnił swoją pielgrzymkę do Lumbini, dodając inskrypcje na kolumnie Aśoki.
Z nieznanych przyczyn pielgrzymki do Lumbini ustały w XV wieku. Świątynie zostały stopniowo opuszczone i popadły w ruinę. Lumbini zostało ponownie odkryte w 1896 roku przez niemieckiego indologa Aloisa Antona Führera (1853–1930) i gubernatora Palpy Khadgę Samshera, którzy znaleźli kolumnę Aśoki. W następnych dziesięcioleciach przeprowadzono tu liczne badania archeologiczne, m.in. Archaeological Survey of India przeprowadziła tu dwie kampanie archeologiczne w latach 1932–1939. Od 1972 roku prowadzone są tu systematyczne prace badawcze i konserwatorskie. W latach 1992–1996 prace prowadziła Japońska Federacja Buddystów (ang.