Joanna I z Nawarry (ur. pomiędzy 2 stycznia a 2 lutego 1273 w Bar-sur-Seine, zm. 2 kwietnia 1305 w Vincennes) – hrabina Szampanii i królowa Nawarry od 1274, królowa Francji od 1285 jako żona Filipa IV Pięknego.
Życiorys Była córką Henryka I Grubego i Blanki d'Artois. Jej ojciec od 1270 był królem Nawarry i hrabią Szampanii. Matka Blanki pochodziła z dynastii Kapetyngów; była jedyną córką hrabiego Artois Roberta I. Joanna miała brata Tybalda, który zmarł w 1273 w wyniku upadku z okna zamku. Po jego śmierci została uznana przez ojca za dziedziczkę tronu.
W grudniu 1273 została zaręczona z Henrykiem Plantagenetem, ówczesnym dziedzicem tronu Anglii. Kontrakt przedmałżeński przewidywał, iż w przypadku śmierci Henryka jego miejsce zajmie młodszy brat Alfons. Niecały rok później Henryk zmarł.
Po śmierci ojca 22 lipca 1274 odziedziczyła Szampanię i Nawarrę, jednak nigdy nie została koronowana na królową. Do 1275 regencję nad Nawarrą w jej imieniu sprawowała matka, jednak z powodów trudności z utrzymaniem władzy uciekła wraz z córką do Francji, gdzie królem był Filip Śmiały (kuzyn Blanki). Joanna najprawdopodobniej nigdy nie wróciła do Nawarry.