W 651 Paeda, syn króla Mercji Pendy, poślubił córkę króla Northumbrii Oswiu, zaś syn Oswiu córkę Pendy. Przymierze polityczne połączone było jednocześnie ze zgodą Paedy na chrzest w obrządku iroszkockim. Pod wpływem Northumbrii i Mercji również władca Essexu Sigibert zdecydował się w niedługim czasie na przyjęcie chrztu z rąk Iroszkotów.
Przyczyny zwołania synodu W 651 na tronie Northumbrii zasiadł Oswiu. Pojął on za żonę Eanfledę, córkę króla Kentu, zwolenniczkę tradycji rzymskiej. Jak przekazują kronikarze, dwór nortumbryjski stał się odtąd rozdarty między dwa obrządki i kiedy król po zakończeniu wielkiego postu zaczynał Niedzielę Wielkanocną, królowa i jej otoczenie kontynuowali jeszcze posty i święcili Niedzielę Palmową.
W Deirze, tej części Nortumbrii, która była pod jurysdykcją iroszkocką, pojawili się wraz z Eanfledą duchowni tradycji rzymskiej. Największą przyczyną braku jedności była data świętowania Wielkanocy i kształt tonsury. Mnisi tradycji rzymskiej nie akceptowali także starego zwyczaju organizacji klasztorów celtyckich tzn. współistnienia w ramach jednego opactwa dwóch klasztorów: męskiego i żeńskiego. W tym czasie wielu mnichów iryjskich przyjęło tradycję rzymską. Około 660 roku syn Oswiu, Alfryd, sprawujący z ramienia ojca rządy w Deirze stał się zwolennikiem tradycji rzymskiej.