Z inicjatywy Alfryda usuwano z funkcji przeorów Iroszkotów, mnisi którzy nie chcieli się podporządkować nowemu, przeorowi, zmuszani byli do opuszczenia klasztoru.
W sytuacji konfliktu między obydwoma tradycjami w ramach jednego królestwa, Oswiu zdecydował się w 664 roku na zwołanie synodu, który miał doprowadzić do przyjęcia jednej z tych dwóch tradycji za obowiązującą.
Miejsce i przebieg synodu thumb|200px|Manuskrypt Historia ecclesiastica gentis Anglorum Bedy Czcigodnego, gdzie opisano przebieg synodu
Synod został zwołany do opactwa w Streonshalh (Streanæshalch) – zwanego od czasów, gdy władzę przejęli Duńczycy, Whitby. Opatką była św. Hilda, z rodziny króla Edwina z Nortumbrii. Była ona duchową córką św. Ajdana założyciela klasztoru iroszkockiego na wyspie Lindisfarne, będącego jednocześnie centrum organizacji kościelnej w Nortumbrii.
Opactwo Hildy mieściło, zwyczajem iroszkockim, dwa klasztory: męski i żeński, tworzące jedną wspólnotę. Mnisi i mniszki mieszkali oddzielnie, ale schodzili się razem do tego samego kościoła na wspólną modlitwę liturgiczną. Zarówno mnisi, jak i mniszki studiowali Pismo Święte, pisma Ojców Kościoła w j. greckim i łacińskim. W opactwie propagowany był także rodzimy język anglo-saksoński, m.in. przez twórczość poetycką Cedmona z Whitby.