Po śmierci Nicolausa von Burghausa, na prośbę jego syna, Henel przygotował dla niego mowę pogrzebową Burghausiomnema, hoc est laudatio posthuma Dr. Nicolai Lib. Baronis de Burghaus. Siegmund von Bock został nowym gubernatorem księstwa ziębickiego i zaprzyjaźnił się z Henelem. Wkrótce Mikołaj kupił dom w Ząbkowicach Śląskich i ożenił się z majętną wrocławianką Anną Partisch. Od 1629 Henel był zniechęcony do życia w nawróconych na katolicyzm Ząbkowicach Śląskich i w 1632 wrócił wraz z rodziną do Wrocławia, gdzie panującą religią był luteranizm. Został radcą książęcym księstwa legnicko-brzesko-wołowskiego. W 1639 jako kanclerz został z urzędu syndykiem we Wrocławiu. Przez jakiś okres pełnił również funkcję protosyndyka. Było to stanowisko wyższe niż syndyk, funkcjonowało okresowo gdy miasto potrzebowało dwóch syndyków. Syndycy nadzorowali pracę pisarzy miejskich i uzgadniali treść różnych umów zawieranych przez Miasto Prudnik (Neustadt in Oberschlesien), nawet z Cesarzem Rzymskim (Narodu Niemieckiego). N. Henel stanowisko syndyka utrzymał do śmierci. W 1642 r. został dodatkowo członkiem cesarskiej rady obwodu ząbkowickiego. Za zasługi 30 maja 1642 roku został nobilitowany dziedzicznym szlachcicem czeskim z przydomkiem rodowym von Hennenfeld (Nicolaus Henel von Hennenfeld).