Dzięki pełnionym funkcjom szybko się wzbogacił. W 1651 roku został właścicielem majątku Kurtwitz (okolice Niemczy), a następnie strzelińskich majątków Olbendorf oraz Grünheide. 22 września 1653 r. otrzymał tytuł nadwornego palatyna. Pełniąc tę funkcję mógł docenić zasługi Eliasza Maiora (zm. 1706), współkierownika szkoły i profesora elżbietańskiego gimnazjum we Wrocławiu.
Nikolaus Henel często chorował. Zazwyczaj jego leczeniem zajmował się lekarz Paul Höpfner, pochodzący z jego ojczystego Prudnika. Po śmierci Höpfnera, Henel zamieścił poświęcone mu elogium w Silesia Togata. Spisał dwa testamenty, pierwszy w 1645 i drugi w 1651. Zmarł 23 lipca 1656 roku we Wrocławiu. Po śmierci śląskiego historyka, jego przyjaciele wydali zbiór łacińskich i niemieckich wierszy jemu poświęconych.
Rodzina Uczony był żonaty dwukrotnie. Pierwszą żoną była Anna Partisch (także pisownia Bartsch) (zm. 8 stycznia 1641), córka Martina, wrocławskiego poborcy podatku piwnego na rzecz cesarza oraz Magdaleny Pförtner von der Hölle. Związek małżeński zawarto 8 października 1619 r. Drugą żoną, od 14 lipca 1643 r. była Kunegunda Jessinsky (Jassensky) von Groß-Jessen, córka Esaiasa i Magdaleny von Hertwig.