W latach 1947–1948 wyburzone zostały zarówno wypalone ruiny budynków, jak i kamienice, które zostały już odremontowane siłami nowych właścicieli. Arteria miała połączyć północne okolice Szczecina (Police) z osiedlem Pomorzany. Zaprojektowano dwie jezdnie, pomiędzy którymi przebiegać miało dwutorowe, wydzielone torowisko tramwajowe. Z powodu braku możliwości usunięcia całego gruzu pozostałego po zburzonych kamienicach teren został podwyższony i podzielony na dwa poziomy. Usuwano zachowane stropy kamienic, zasypując ich piwnice gruzem i wyrównując teren. W kwietniu 1948 lokalni konserwatorzy zabytków sprzeciwili się inwestycji. Podobne stanowisko zajęło lokalne Polskie Towarzystwo Krajoznawcze. Wszystkie te zarzuty zostały odrzucone i przedsięwzięcie w dalszym ciągu było w stanie realizacji. W latach 1948–1950 realizowano odcinek od ulicy Wyszaka do ulicy Stanisława Dubois. Jednak prace budowlane stanęły w miejscu w 1950. Spadło tempo inwestycji – w następnych latach skupiono się już tylko na budowie nawierzchni i układaniu torów tramwajowych. W efekcie Arteria Nadodrzańska została zrealizowana jedynie na niewielkim odcinku: od gmachu poczty przy ul. Dworcowej do ul. Stanisława Dubois.