Arteria Nadodrzańska pozostaje obiektem wzbudzającym kontrowersje ze względu na odsunięcie miasta od rzeki, z którą było ono nierozerwalnie związane przez wiele wieków.
Po 1945 r. Stare Miasto było zniszczone w wyniku bombardowań brytyjskich w ok. 80%. Wojny nie przetrwał też pomnik Sediny – najsłynniejszy pomnik w przedwojennym Szczecinie. Odbudowy nie podjęto, ponieważ zniszczona zabudowa w większości pochodziła z XIX wieku i ówcześnie nie była jeszcze uważana za wartościową, wobec czego rekonstrukcji poddano tylko nieliczne obiekty, takie jak np. Stary Ratusz (zob. Ratusz Staromiejski w Szczecinie, Czerwony Ratusz w Szczecinie).
Pierwotnie rozważano dwa sposoby odbudowy Starego Miasta: odbudowa zgodnie z zasadami obowiązującymi w Warszawie i Gdańsku, tj. odtwarzanie dawnej zabudowy i układu ulicznego sprzed II wojny światowej lub rezygnacja z przywracania dawnego wyglądu dzielnicy i wprowadzenie nań zabudowy nowoczesnej, dopełniającej przewidziane do odbudowy zabytki.