Zasady funkcjonowania bractwa Każde bractwo zrzeszało zaprzysiężonych bartników działających w jednym kompleksie leśnym. Zazwyczaj określano go mianem uroczyska, natomiast w Prusach Królewskich stosowano określenie barć (nie mylić z barcią – pojedynczym pniem)E. Ferenc-Szydełko, Organizacja i funkcjonowanie bartnictwa w dobrach monarszych w Polsce, Poznań 1995, s. 86-88.. W ramach uroczyska każdy bartnik gospodarował w swoim „borze bartnym”, gdzie znajdywało się od kilku do kilkudziesięciu obsadzonych pszczołami pni (dzieni). Zazwyczaj kodeksy nakazywały, by każdy bartnik co roku wyrabiał od 6 do 12 nowych pni.
Bór bartny konkretnemu bartnikowi nadawało całe bractwa na corocznej „schadzce” zebraniu wszystkich członków bractwa. Oprócz bartników należeli do niego także ich pomocnicy – zaprzysiężeni „współbracia”. Każdy bartnik mógł w swoim borze zatrudniać jednego „współbrata”.