Lancaster zobaczył swoją nową córkę dopiero, gdy miała prawie sześć lat. Najstarszy syn pary, Billy przyjechał w ortezach na nogach i o kulach. Lekarz polecił jego rodzicom, aby nie podbiegali do niego, gdy upadnie, ale pozwolili mu samemu się podnieść, aby wzmocnił mięśnie nóg. Trzyletni chłopiec często upadał, z trudem podnosząc się i niezdarnie kuśtykając, by dołączyć do reszty rodziny. Burt i Norma często płakali, patrząc na to. Dodatkowo kończył się romans Lancastera z Shelley Winters, który powodował poważne rozważenie separacji z Anderson.
Wydanie Premiera Karmazynowego Pirata odbyła się 27 września 1952 roku.
W Polsce film był wyświetlany w kinach w lipcu 1962 roku wraz z polskim reportażem „Spotkali się w Hawanie” (1962) Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego.
Odbiór W Stanach Zjednoczonych otrzymał pozytywne oceny. „The Hollywood Reporter” opisał film jako „rozbrykaną, całkowicie druzgocącą satyrę na filmy o piratach-awanturnikach... [To] pełna radości, pełna akcji romantyczna parodia”. „Monthly Film Bulletin” nazwał Karmazynowego pirata „filmem płaszcza i szpady, który kończy wszystkie filmy tego gatunku” i stwierdził, że „żarty są równie nieskomplikowane jak przygody, a połączenie przemocy i slapsticku dostarcza całkiem niezłej zabawy”.