Reżyser nie odmawiał mu pewnej inteligencji i zmysłu widowiskowego, jak i ciężkiej pracy, jednak był zdania że etos pracy Lancastera opiera się na „przerażającej, samolubnej i egocentrycznej osobowości”.
Siodmak powiedział Lancasterowi, że nawet za milion dolarów nigdy więcej nie zgodziłby się go reżyserować. Siodmak napisał następnie list do Trillinga, który był pożegnaniem z Hollywood; reżyser wkrótce potem przeniósł się do rodzinnych Niemiec. Po opisaniu tego, co uważał za całkowite podporządkowanie Hechta Lancasterowi, Siodmak opisał w gorzkich słowach Lancastera:
Kate Buford w biografii Burt Lancaster: An American Life (2000) sugerowała, że agresywne zachowanie Lancastera na planie Karmazynowego pirata mogło mieć pochodzenie w życiu osobistym. W trakcie jego konfliktów z Siodmakiem i Trillingiem, na początku lipca jego druga żona, Norma Anderson, urodziła w Los Angeles czwarte dziecko pary – Joannę Mari. Podobno dziewczynka przyszła na świat z deformacją stopy podobną do tej, którą miał drugi syn Lancastera, Jimmy, jednak tym razem zdecydowano się nie podejmować żadnych działań i poczekać, czy problem sam się nie rozwiąże. Kiedy Norma doszła do siebie na tyle, by podróżować, zostawiła noworodka pod opieką swojej szwagierki Ruth, i zabrała pozostałe dzieci do Włoch, by dołączyć do męża.