Normanowie w Irlandii Od 795 roku Irlandia była celem najazdów wikingów. Szczególnie ucierpiały bogate klasztory, które były wielokrotnie plądrowane przez najeźdźców. Pod koniec VIII wieku wikingowie zaczęli zakładać na wybrzeżach oraz w dolinach rzek umocnione osady i porty będące bazami wypadowymi do grabieży, które z czasem przekształciły się w miasta handlowe i lokalne królestwa skandynawskie. Do najważniejszych ośrodków należały Dublin, Wexford i Cork Napływ ludności germańskiej doprowadził do istotnych przemian etnicznych i kulturowych w części wyspy, czego efektem było powstanie nowej kultury oraz wpływów językowych związanych ze światem skandynawskim, widocznych m.in. w tradycjach Tynwaldu i Królestwa Mann i Wysp.
Polityczne rozbicie i konflikty między lokalnymi władcami sprzyjały ekspansji wikingów w Irlandii. Na przełomie X i XI wieku część irlandzkich władców zdołała jednak podporządkować sobie znaczną część wyspy i podjąć skuteczną walkę ze Skandynawami. Najważniejszym z nich był Brian Ború (Brian Śmiały), który dowodził siłami irlandzkimi podczas bitwy pod Clontarf w 1014 roku. Starcie zakończyło się klęską wojsk wikińskich i położyło kres ich dominacji na wyspie. Sam Brian Ború poległ jednak podczas walk, a jego śmierć doprowadziła do kolejnych konfliktów między lokalnymi władcami.