Uczestniczył w pracach emigracji polskiej. Był m.in. prezesem Instytucji Czci i Chleba, członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Literacko-Artystycznego, współpracownikiem prowadzonego przez siostrę Marię stowarzyszenia pomocy polskim emigrantom we Francji Opieka Polska. W 1920 powrócił do Polski. Nie założył rodziny. Tuż przed śmiercią swój majątek wraz z Biblioteką Kórnicką przekazał narodowi polskiemu, tworząc fundację Zakłady Kórnickie.
Pochowany razem z matką i siostrą w krypcie Zamoyskich pod kaplicą Serca Pana Jezusa w kościele pw. Wszystkich Świętych w Kórniku.
10 listopada 1933 „za wybitne zasługi dla kraju, pracę społeczną oraz wielką ofiarność” został pośmiertnie odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski..
Zarządcą dóbr zakopiańskich i kórnickich hrabiego Zamoyskiego był Wincenty Szymborski, ojciec Wisławy Szymborskiej, która urodziła się w zabudowaniach dworskich na Prowencie między Kórnikiem a Bninem. Upamiętnienie Jego imieniem nazwano Zespół Szkół Hotelarsko-Turystycznych i Regionalne Liceum Ogólnokształcące w Zakopanem oraz szkoły podstawowe w Brzegach i w Poznaniu, a także ulice w Kórniku i Poznaniu oraz osiedle w Zalasewie.