16 czerwca 1940 komisja przedstawiła Banderze i Melnykowi tekst uzgodnionego porozumienia, zgodnie z którym Jarosław Baranowski, Omelan Senyk i Sydir Czuczman mieli opuścić Główny Prowid OUN, a wszystkie sporne sprawy miał rozwiązać zwołany nowy Wielki Zbór. Przez dwa dni liderzy obu frakcji zastanawiali się nad podpisaniem tego porozumienia, do czego ostatecznie nie doszło.
Rozwiązanie nastąpiło 13 sierpnia 1940 – w tym dniu Melnyk wydał Romanowi Suszce rozkaz utworzenia Głównego Rewolucyjnego Trybunału OUN. Trybunał podlegający Prowodowi wybranemu w Rzymie osądził Stepana Banderę i 9 innych popierających go działaczy, usuwając ich z OUN. Bojówka OUN z frakcji podlegającej Melnykowi, pod dowództwem Zynowija Knysza, w tym dniu zajęła również sztab OUN w Krakowie, aresztując Ołeksę Hasyna z ważnymi dokumentami.
Tę datę uznaje się za ostateczny rozłam OUN na dwie frakcje: OUN–R (OUN-B, frakcja rewolucyjna, rewolucjoniści, banderowcy) i OUN–M (frakcja melnykowska, solidaryści, melnykowcy).