Spisek Al-Afszina wykryto, jego samego aresztowano i wytoczono mu proces, w którym zarzucono mu bałwochwalstwo oraz zdradę stanu. Zapewne, aby nie drażnić Turków, uniknięto egzekucji publicznej i po prostu go zagłodzono w więzieniu. Zwłoki Al-Afszina ukrzyżowano, następnie spalono, a prochy rozrzucono w Tygrysie.
Pierwsi Turcy w kalifacie Od czasów Al-Mutasima zaczynają kluczową rolę w kalifacie abbasydzkim odgrywać Turcy (ar. „al-Atrak” الاتراك). Trzeba zaznaczyć, że tym terminem źródła arabskie określają nie tylko Turków właściwych, to znaczy ludy należące do tureckiej wspólnoty etniczno-językowej, ale i ludy indoirańskie (z pnia indoeuropejskiego), jak Heftalici, ludy Dżurdżanu, Chorezmu, Sistanu. Abbasydzi, już od czasów Al-Mamuna (813-833), sprowadzali ich z płaskowyżu irańskiego i terenów położonych jeszcze dalej na wschód, głównie jako jeńców, islamizowali, a następnie rozsyłali do garnizonów na pograniczu bizantyjskim. Turcy stacjonowali w Tarsie, Adanie, Maraszu, Malati, Achlat, Malazdżird (arm. Manzikert) i Arzarum. Zwano ich po arabsku „ghilman” (l. poj. „ghulam”, arab. غلام غلمان), czyli „chłopcy”. Byli faktycznie poprzednikami egipskich mameluków. Według Al-Masudiego to Al-Mutasim był pierwszym kalifem, który sprowadził Turków do BagdaduHitti Ph. K.: Dzieje Arabów, PWN Warszawa 1969, s. 390;