Po krótkim pobycie w Galicji i na Węgrzech stał się jako nadporucznik adiutantem podmarszałka, barona Františka Arnošta Kollera. Wraz z nim dotarł w okresie kongresu wiedeńskiego (1 października 1814 – 9 czerwca 1815) do stolicy monarchii austro-węgierskiej, a następnie do Włoch, gdzie Kollera mianowano intendentem armii austriackiej. W latach 1818–1820 Polák przebywał na przemian w Pradze oraz w posiadłości Kollerów w Obříství k. Mělníka, gdzie był wychowawcą synów podmarszałka Kollera, Augusta i Alexandra (późniejszego generała, czeskiego namiestnika i ministra wojny). Po wybuchu rewolucji w Neapolu (czerwiec 1820) udał się znów do Włoch. W 1827 r., po śmierci Kollera, podjął pracę w Terezińskiej akademii wojskowej w Wiener Neustadt, gdzie do 1830 r. wykładał język czeski oraz literaturę. Po otrzymaniu awansu na setnika wrócił do swojego pułku, służąc w latach 1831–1837 w ówczesnych północnych Węgrzech (m.in. w okolicach Trenczyna i Bratysławy). W 1832 r. ożenił się z Emmą, o 24 lata młodszą córką oficera artylerii, barona Augustina. W 1837 r. objął w Wiener Neustadt posadę profesora historii wojskowości oraz prefekta ds. nauki języków. Wciąż piął się po kolejne szczeble wojskowej hierarchii – w 1837 r. został majorem, w 1843 r. – podpułkownikiem, w 1848 r. – pułkownikiem. W stan spoczynku przeszedł jako generał dywizji.