System klasyfikacji buddyzmu został zapoczątkowany w Sutrze Lankawatarze. Następna klasyfikacja wyłoniła się w szkole chan i została dokonana przez mistrza Guifenga Zongmiego (786–841): chan niebuddyjski (chiń. waido chan; kor. ŏdo sŏn) chan zwykłych ludzi (chiń. fanfu chan; kor. pŏmbu sŏn) chan małego pojazdu (hinajany) (chiń. xiaocheng chan; kor. sosŭng sŏn) chan wielkiego pojazdu (mahajany) (chiń. dacheng chan; kor. taesŭng sŏn) chan najwyższego pojazdu (chiń. Zuischangcheng chan; chŏsangsŭng sŏn) Ten ostatni rodzaj chanu Guifeng nazywał także "czystym chanem Tathagaty (chiń. rulaiqingjing chan' kor. yŏraech'ŏngjŏng sŏn). Było to rozumiane jako stopnie w praktyce.
To prowadziło do podziału na patriarchalny chan i chan Tathagaty. Chińscy chaniści podkreślali nadrzędność chanu patriarchalnego.
Pakekp'a podzielił sŏn na trzy różne typy: sŏn patriarchalny (kor. chosa sŏn) sŏn Tathagaty (kor. yŏrae sŏn) sŏn rozumowy (chiń. yi-li chan; kor. ŭiri sŏn)