Wychodził on z założenia, że sŏn jest czymś więcej niż tylko zwyczajną doktryną. W Sŏnmun sugyŏng wyjaśnia on metody i teorie w bardzo logiczny sposób, omawiając aż 23 elementy, skategoryzowane przez niego według zdolności praktykujących. Argumentował, że chociaż wszyscy oni praktykują to samo, to wyniki są różne. Wnioskował, że praktyka zależy więc od osoby, i prawdziwy sŏniczny stan samadhi może być osiągnięty. Zmierzał więc do sklasyfikowania postępowania w praktyce i jej rezultatów w zależności od indywidualnych zdolności, aby znaleźć sposoby na przezwyciężenie ograniczeń.
Powyższy podział związany był z etapami praktyki.
Najwyższym etapem był sŏn patriarchalny: stan oświecenia i prawdziwej "pustości" (skt śunjata) i nieopisanej "istotności", tak że zwyczajny umysł jest samym umysłem buddy. Drugim etapem był sŏn Tathagaty – jest to także stan, w którym wszystko skupia się w jednym, tak że jedynym odniesieniem jest ty "jeden umysł". Na tym etapie istnieje przeświadczenie o istnieniu "tylko umysłu". Trzeci etapem jest sŏn rozumowy lub logiczny. Na tym etapie rozróżnia się fenomeny od noumenu, istnienie od pustki itd. Jest tu obecny rozum a nie stan "jednego umysłu". Inaczej mówiąc jest to zwykły mówiony sŏn.