Ich oczom ukazał się widok stosów ludzkich ciał oraz kałuże krwi, która przesiąkała przez stropy i skapywała z sufitów położonych niżej cel. Wraz z mieszkańcami Lublina na Zamek udali się również pracownicy Polskiego Czerwonego Krzyża i Rady Głównej Opiekuńczej oraz członkowie Szarych Szeregów, którzy udzielili rannym doraźnej pomocy.
Autorzy monografii Hitlerowskie więzienie na Zamku w Lublinie 1939–1944 oszacowali liczbę ofiar masakry na około 300W pozostałych opracowaniach historycznych można spotkać odmienne informacje na temat liczby ofiar masakry w dniu 22 lipca 1944. Zeznania naocznych świadków nie mogą być w tej sprawie uznane za wiarygodne, gdyż podawane przez nich szacunki oscylowały w przedziale od 180 do 700 ofiar (patrz: Zygmunt Mańkowski, op.cit., s. 363). Część historyków, w ślad za pobieżnymi szacunkami polsko-radzieckiej komisji śledczej, oceniała liczbę zamordowanych na około 450 (patrz m.in. R. Moszyński, L. Policha, op.cit., s. 53). Z kolei Józef Kasperek pisał o ponad 200 ofiarach (patrz: Kronika wydarzeń w Lubinie…, s. 257).. W gronie rozstrzelanych znaleźli się przede wszystkim młodsi wiekiem więźniowie. Zamordowano także wielu pacjentów więziennego szpitala oraz około 60 Żydów (w tym kobiety i dzieci).