kamienica von Pongratzów, do której na początku lat 70. XIX wieku przeniosło się starostwo powiatowe (1865), pałacyk Franciszka Strzygowskiego na drugim rogu ulicy Ratuszowej (1880), kamienica Juliusa Korna pod nr 2 (1902), kamienica Racheli Mehl pod nr 3 (1903) czy secesyjna kamienica Pod Żabami mieszcząca winiarnię Rudolfa Nahowskiego (1903). W 1897 siedzibę magistratu przeniesiono do nowego gmachu w innej lokalizacji, budynek przy placu Józefa służył odtąd tylko jako siedziba sądu.
W 1890 zmieniono nazwę Starego Rynku na Josefsplatz (Plac Józefa) na cześć cesarza Józefa II. W 1914 przyjęto uchwałę o przemianowaniu rynku na Kaiser-Franz-Josef-Platz (plac Cesarza Franciszka Józefa), nie ma jednak dokumentów potwierdzających, że do zmian adresowych realnie doszło. Po włączeniu Białej do Polski w 1918 przyjęto oficjalną nazwę Rynek, która obowiązywała do 1951, gdy połączenie Bielska i Białej w jedno miasto wymusiło zastąpienie dublujących się nazw, co zaowocowało przemianowaniem na plac Wojska Polskiego. Wyjątkiem był okres 1939–1945, gdy administracja niemiecka dokonała zmiany na Schillerplatz (plac Schillera).