Po zakończeniu działań zbrojnych na przełomie 1918–1919 zwrócił się z prośbą do redaktora „Gazety Olsztyńskiej” Zygmunta Nowakowskiego o pomoc w uwolnieniu syna Gustawa z obozu jenieckiego we Francji.
Był zaangażowany na rzecz sprawy polskiej przed plebiscytem 11 lipca 1920 (oceniając trzeźwo źródła jego porażki w wierszu „Zdania Mazurów po plebiscycie”). W odpowiedzi bojówkarze Heimatdienstu próbowali zepchnąć jego dom do jeziora. W kolejnych latach działał w i (gdzie należał do komisariatu Mazowsze). Na licznych spotkaniach narodowych deklamował swoje wiersze. Istotną część swojej uwagi poświęcał młodzieży; interesował się Związkiem Towarzystw Młodzieży w Prusach Wschodnich. W 1923, został honorowym prezesem Zjednoczenia Mazurskiego, współpracował z również „Mazurskim Przyjacielem Ludu”. Po 1923 publikował w „Gazecie Mazurskiej” i „Kalendarzu dla Mazurów”, „Gazecie Olsztyńskiej”, „Gościu Niedzielnym”, „Twierdzy Ewangelickiej”. W 1924 opublikował w „Kalendarzu dla Mazurów” (pod redakcją Emilii Sukertowej-Biedrawiny) wiersz pt. „Tęskność za ojczystą mową”, jeden z najbardziej popularnych utworów poety. W latach 1925–1928 współpracował z „Życiem Młodzieży”. Natomiast w 1927 ukazał się pierwszy i jedyny autorski tomik „Pieśni Mazurskie”, wydany w Warszawie dzięki staraniom Emilii Sukertowej-Biedrawiny.