Nie tylko poprawił tekst, ale także opisał, jak według niego powinna wyglądać idealna finałowa scena niema – mimo że w pierwszym wydaniu nie znalazła się ona prawdopodobnie z powodu błędu edytora.
Pierwsze wrażenia Najwcześniejszy odbiór sztuki jest dobrze udokumentowany: krytyka zareagowała niejednoznacznie, jednak publiczność przyjęła ją z rosnącym entuzjazmem.
thumb|Afisz spektaklu (1927) Po premierze dzieła pojawiły się liczne opinie, zarówno krytycznoliterackie, jak i społeczne czy moralne. Niektórzy uznawali, że sztuka nie jest komedią, tylko farsą – przeciwstawiano tu dwa modele teatru: moralizującą komedię z wyraźnym konfliktem wartości i typowy farsowy spektakl o autonomicznej strukturze komicznej. W takim ujęciu Rewizor jawił się jako zbiór groteskowych scen, pozbawionych odniesienia do rzeczywistości. Podobne rozumienie zarzucał aktorom premiery sam Gogol, uznając ich interpretację za uproszczoną i trywializującą postać Chlestakowa. Inni widzieli w sztuce obraz społeczeństwa, odczytując ją jako pamflet i zniesławienie Rosji. Uważali, że przedstawiony na scenie świat nie ma odpowiednika w żadnym z rosyjskich miast, przez co uznawali komedię za fałsz i potwarz. Tego rodzaju odbiór wynikał z tendencji do doszukiwania się konkretnych pierwowzorów postaci i sytuacji, z pominięciem techniki typizacji.