Kolejna grupa zarzucała sztuce niemoralność – wskazywano na brak pozytywnych bohaterów i dydaktycznego przesłania. W oczach tych odbiorców Rewizor nie spełniał oczekiwań wobec komedii jako gatunku mającego nie tylko bawić, ale także uczyć i wychowywać. Piotr Wiaziemski, komentując te opinie, wskazywał, że sztuka może oddziaływać etycznie, nie moralizując bezpośrednio. Obraz zła sam w sobie może skłaniać do refleksji i nie wymaga obecności pozytywnego wzorca. Pogląd ten był zbieżny ze stanowiskiem Bielinskiego, który już wcześniej podkreślał, że siła humoru Gogola polega na bezstronnym ukazaniu rzeczywistości – bez upiększeń i dydaktyki, a zarazem z głębokim efektem moralnym.
Sukces Rewizora nie był tożsamy z realizacją zamysłu autora – widownia reagowała zgodnie z własnymi oczekiwaniami, niekoniecznie zgodnymi z intencją Gogola. Sens dzieła okazał się być uzależniony od warunków recepcji. Gogol, rozczarowany sposobem, w jaki zrozumiano jego sztukę, pytał z niedowierzaniem, dlaczego postać Chlestakowa – w jego przekonaniu jednoznaczna – została tak opacznie odczytana. Odpowiedź wynikała z samej istoty procesu recepcji: struktura dzieła była dana obiektywnie, ale jego sens nie istniał poza konkretnym aktem lektury, który zawsze przebiegał w obrębie określonych konwencji kulturowych.