Powstawać zaczęły biografie kolejnych pokoleń tradentów (przekazicieli hadisów), towarzyszy (ashab) Proroka, ich następców (tabi’un), następców ich następców (tabi’u at-tabi’in), cenne dla uczonych muzułmańskich dla badania autentyczności hadisów. Można tu wymienić: „Kitab an-nasab al-kabir” ('Wielka księga genealogii') Hiszama Ibn al-Kalbi (zm. 819) oraz „Tabakat as-sahaba” ('Pokolenia towarzyszy Proroka') Ibn Sada (zm. 845).
Dziedzictwo po Persach
Arabscy autorzy wzorując się na historiografii perskiej oraz księgach starotestametowych zaczęli się interesować dziejami powszechnymi „od stworzenia świata”. Ibn al-Mukaffa (zm. 757) przełożył ze średnioperskiego „Chuzaj name” (per. Księga królów) na arabski pt. „Kitab sijar muluk” (‘Księga żywotów królów’). Stała się ona wzorem dla przyszłych historyków arabskich. Obok systemu isnadów powstałemu zapewne w okresie przekazywania wiedzy drogą ustną, pojawiła się datacja według lat panowania poszczególnych władców. Późniejsi, godni wymienienia historycy arabscy to Ibn Kutajba (zm. 889), autor „Kitab al-ma’arif” ('Księga wiedzy') oraz Ahmad Ibn Dawud ad-Dinawari (zm. 895) działający w Isfahanie i Dinawar, autora „Achbar at-tiwal” ('Długie opowieści'). Obaj są z pochodzenia Persami i piszą z punktu widzenia perskiego.